ادبیات

یادمه دوران مدرسه وقتی کتابای سال جدید به دستم می رسید یه راست می رفتم سراغ ادبیات و با بقیه شون کاری نداشتم!تو همون روز اول همه ی شعراشومی خوندم حتی گاهی چند بار!

بعد با خودم میگفتم چه شعرای خوبی... چه کلاسی بشه کلاس ادبیات امسال...اینا رو فقط یه بار سر کلاس می خونیم یعنی؟ پس چطوری بتونم اونهمه ذوق کنم با خوندنشون؟ اشکال نداره بعد که خودم اومدم خونه می تونم هرچند باری که دلم بخواد بخونمشون!

سر کلاس همونطوری که حدس میزدم یه بار خونده میشد و دریغ از ذوق و شوق خاصی! انگار معلم اینقدر این شعرا رو دیده بود که دیگه براش هیچ جذابیتی نداشتن و روش خودشو به کار می گرفت و می رفت سراغ مطالب مهم تر! که استعاره و تشبیه و مراعات نظیر و خلاصه کلیی از این آرایه ها!

با اینکه به شدت عاشق کتابای ادبیات بودم ولی هیچ وقت کلاسای ادبیاتو دوست نداشتم...

همون موقعی که فرصت لذت بردن و تحلیل ازم گرفته می شد

همون وقتی که کلماتِ تو ذهنمو قفل می کردن و چهار تا کلمه ی ناآشنا که خودشون دلشون میخواست بهم نشون می دادن و می گفتن اینا معنی این بیتاس و برای امتحانتون از اینا سوال میاد!

اونجایی که ادبیاتو مجبور بودم برای نمره بخونم نه برای اینکه دوست دارم

اونجایی که پای معنی لغت و آرایه ها باز می شد تو ماجرا و از خوندن شعر فقط اونا رو باید می فهمیدیم!

اونجایی که عشق و محبتو پنهان می کردن و همه ی عشقا حتما باید خدایی می بود! انگار تو زندگی و زمین هیچ عشق دیگه ای وجود نداشت که بهش دلخوش باشیم و باهاش زندگی کنیم!

همه ی این کارا باعث می شد تو اون زمان ها حس خوبی نداشته باشم از اینکه آزاد نبودم اونطور که خودم دلم میخواست فکر کنم اونطوری که خودم می فهمم.

اون روزا گذشت ولی هنوزم لذت خوندن شعرای کتابای ادبیات وقتی که تازه به دستم می رسیدن و تر و تمیز و نو بودن رو هیچ وقت فراموش نمی کنم که تک تکشون پر از شادی و عشق و محبت و مهربونی بودن...

شاید بخاطر همین فضایی که سر کلاسا بود بین اینهمه شعر و شاعر و نوشته این یه بیت حافظ بدجوری به دلم نشسته و می شینه:

هرآنکه نیست درین حلقه زنده به عشق

بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

خودنویس...